که کشف آن نکند محتسب برای رزین

چو صبحدم متبسم شدی فلک پنداشت

که از قمر بدرخشید رشته پروین

ز لعل دختر رز چون مراد بستانم

عجب ز جادوی مستت که ناتوان خفته

نهاده است کمانش مدام بر بالین

چه شد که با من سرگشته کینه می ورزی