عجب ز جادوی مستت که ناتوان خفته

که از قمر بدرخشید رشته پروین

ز لعل دختر رز چون مراد بستانم

که کشف آن نکند محتسب برای رزین

نهاده است کمانش مدام بر بالین

چه شد که با من سرگشته کینه می ورزی

ز دره مهر نباشد بهیچ رو در کین