هر امیری را بود قشلاق و ییلاقی دگر

گوئیا جور و جفا شرطست در میثاق او

چون بتم آیاق برلب می نهد همچون قدح

جن بلب می آیدم از حسرت آیاق او

میر مادر جان بود قشلاق و دل ییلاق او

هر دم از کریاس بیرون آید و غوغا کند

جان کجا بیرون توانم برد از شلتاق او