هر دم از کریاس بیرون آید و غوغا کند

جن بلب می آیدم از حسرت آیاق او

هر امیری را بود قشلاق و ییلاقی دگر

میر مادر جان بود قشلاق و دل ییلاق او

جان کجا بیرون توانم برد از شلتاق او

در بغلتاق مرصع دوش چون مه می گذشت

او ملول از ما و ما از جان و دل مشتاق او