گرفته است وطن بر لب چو کوثر تو

که من بمهر رخت ذره ئی جدا نشوم

گرم بتیغ زنی همچو سایه از بر تو

بخال خلدنشینت که روز و شب چو بلال

که طوطی دل شوریده ام بسان مگس

دمی قرار نگیرد ز شور شکر تو

به لحظه ئیکه کشد تیغ تیز پیل افکن