هر لحظه ابروی تو کند بر دلم کمین

لیکن ضرورتست کنار از میان تو

هیچ از دهان تنگ تو نگرفته کام جان

جانرا فدای جان تو کردم بجان تو

پیوسته چون کشد دل ریشم کمان تو

تا دیده ام که چشم تو بیمار خفته است

خوابم نمی برد ز غم ناتوان تو