چو خضر وقت توئی آب زندگانی کو

درون مصطبه در جسم جام مینائی

ز دست یار سبک روح روح ثانی کو

میست کاب حیاتست در سیاهی شب

وجود خاکی ما پیش از آنکه کوزه کنند

بگوی فاش که آن کوزه نهانی کو

گرفت این شب دیجورم از ستاره ملال