گرفت این شب دیجورم از ستاره ملال

چو خضر وقت توئی آب زندگانی کو

وجود خاکی ما پیش از آنکه کوزه کنند

بگوی فاش که آن کوزه نهانی کو

فروغ شعشعه شمع آسمانی کو

مگر ز درد دلم بسته شد رهش ور نی

طلیعه نفس صبح کامرانی کو