او را چو آفتاب ز دیبای چین قباه

از خط سبز او شده چشم امید من

چون چشم عاصیان سیه از نامه گناه

من همچو صبح چاک زده جیب پیرهن

من در گمان که ماه نواست آنکه بینمش

برطرف جبهه یا خم آن ابروی دوتاه

چون تشنه کو نظر کند از دور در زلال