من در گمان که ماه نواست آنکه بینمش

چون چشم عاصیان سیه از نامه گناه

من همچو صبح چاک زده جیب پیرهن

او را چو آفتاب ز دیبای چین قباه

برطرف جبهه یا خم آن ابروی دوتاه

چون تشنه کو نظر کند از دور در زلال

می کرد چشمم از سر حسرت درو نگاه