کز عید گه کنون که رخ آری بخانگاه

چون تشنه کو نظر کند از دور در زلال

می کرد چشمم از سر حسرت درو نگاه

ناگه در آن میانه بخواجو رسید و گفت

باید که قطعه ئی بنویسی و در زمان

از راه تهنیت بفرستی ببزم شاه