باید که قطعه ئی بنویسی و در زمان

می کرد چشمم از سر حسرت درو نگاه

ناگه در آن میانه بخواجو رسید و گفت

کز عید گه کنون که رخ آری بخانگاه

از راه تهنیت بفرستی ببزم شاه