از سر کوی تو هر گه که کنم عزم رحیل

ای روانم بلب لعل تو آورده پناه

دلم از مهر توآتش زده در خرمن ماه

خون چشمم بدود گرم و بگیرد سر راه

چون قلم قصه سودای تو آرد بزبان

روی دفتر کند از دیده پر از خون سیاه