نتواند که برآید شه سیاره پگاه

چون قلم قصه سودای تو آرد بزبان

روی دفتر کند از دیده پر از خون سیاه

بسکه چون صبح در آفاق زنم آتش دل

می کشم بار غم فرقت یاران قدیم

می شود پشت من خسته از آنروی دو تاه

محرمی کو که بود همسخنم جز خامه