بشد و ملکت باقی به خدا باز گذاشت

ملک را چون تو بیادست بسی ملک آرای

هر کفی خاک که بر عرصه دشتی بینی

رخ ماهی بود و فرق شهی عالی رای

آنکه می گفت منم بر ملکان بار خدای

گر تو خواهی که شهان تاج سرت گردانند

کار درویش چو خلخال میفکن در پای