کار درویش چو خلخال میفکن در پای

بشد و ملکت باقی به خدا باز گذاشت

آنکه می گفت منم بر ملکان بار خدای

گر تو خواهی که شهان تاج سرت گردانند

تا مقیمان فلک شادی روی تو خورند

از می مهر جهان همچو قمر سیر برآی

پنجه نفس ببازوی ریاضت بشکن