خوشا بفصل بهاران فتاده وقت صبوح

و گر چه جان منی ای مه دو هفته برای

چو روشنست که عمر این همه نمی پاید

مرا چو عمرعزیزی تو نیز بیش مپای

نوای پرده سرا در هوای پرده سرای

اگر خروش برآرد چو بلبلان خواجو

چه غم خورد گل سوری ز مرغ نغمه سرای