مانند تذوری که بود صید عقابی

شبهاست که از حسرت روی تو نیاید

در دیده بیدار من دلشده خوابی

مرغ دلم افتاد بدام سر زلفت

مردم همه گویند که خورشید برآمد

گر برفکنی در شب تاریک نقابی

گر کارم از آن سرو خرامنده کنی راست