در دیده بیدار من دلشده خوابی

ای روضه رضوان ز سر کوی تو بابی

وی چشمه کوثر ز لب لعل تو آبی

شبهاست که از حسرت روی تو نیاید

مرغ دلم افتاد بدام سر زلفت

مانند تذوری که بود صید عقابی

مردم همه گویند که خورشید برآمد