که با لب تو حکایت کنم ز هر بابی

ز زلف و روی تو خواهم شبی و مهتابی

خیال روی تو چون جز بخواب نتوان دید

شب فراق دریغا اگر بود خوابی

کنونکه تشنه بمردیم و جان بحلق رسید