کنونکه تشنه بمردیم و جان بحلق رسید

که با لب تو حکایت کنم ز هر بابی

خیال روی تو چون جز بخواب نتوان دید

شب فراق دریغا اگر بود خوابی

براه بادیه ما را که می دهد آبی

هنوز تشنه آن لعل آبدار توام

ز چشمم ار چه ز سر برگذشت سیلابی