ز چشمم ار چه ز سر برگذشت سیلابی

کنونکه تشنه بمردیم و جان بحلق رسید

براه بادیه ما را که می دهد آبی

هنوز تشنه آن لعل آبدار توام

اگر چه پیش کسانی خلاف امکانست

که تشنه جان بلب آرد میان غرقابی

معینست کزین ورطه جان برون نبرم