که بوقت سحرم مرغ خوش الحان بودی

در هوای تو چو بلبل زدمی نعره شوق

که بگلزار لطافت گل خندان بودی

جان به آواز دلاویز تو دادم بر باد

با تو پرداخته بودم دل حیران لیکن

خانه پرداز من بیدل حیران بودی

همچو خواجو سر و سامان من از دست برفت