در هوای تو چو بلبل زدمی نعره شوق

خاصه آنوقت که برطرف گلستان بودی

همچو پروانه دلم سوخته عشق تو بود

زانکه در تیره شبم شمع شبستان بودی

که بگلزار لطافت گل خندان بودی

جان به آواز دلاویز تو دادم بر باد

که بوقت سحرم مرغ خوش الحان بودی