خاصه آنوقت که برطرف گلستان بودی

بخط سبز و سر زلف سیاه و لب لعل

خضر و ظلمت و سرچشمه حیوان بودی

پای سرو از قد رعنای تو در گل می رفت

همچو پروانه دلم سوخته عشق تو بود

زانکه در تیره شبم شمع شبستان بودی

در هوای تو چو بلبل زدمی نعره شوق