همچو پروانه دلم سوخته عشق تو بود

خضر و ظلمت و سرچشمه حیوان بودی

پای سرو از قد رعنای تو در گل می رفت

خاصه آنوقت که برطرف گلستان بودی

زانکه در تیره شبم شمع شبستان بودی

در هوای تو چو بلبل زدمی نعره شوق

که بگلزار لطافت گل خندان بودی