پرده بردار که تا خلق ببینند پری

ای که بر دیده صاحب نظران می گذری

می روی فارغ و خلقی نگران از پس و پیش

تا تو یک ره ز سر لطف در ایشان نگری

همه شب منتظر موکب صبحم که مرا