می روی فارغ و خلقی نگران از پس و پیش

ای که بر دیده صاحب نظران می گذری

پرده بردار که تا خلق ببینند پری

تا تو یک ره ز سر لطف در ایشان نگری

همه شب منتظر موکب صبحم که مرا

بوی زلف تو دهد نکهت باد سحری