درین مدت که از یاران جدا گشتیم و غمخواران

بزن دستی و از رندان تفرج کن سراندازی

ز پیمان بگذر ای صوفی و درکش باده صافی

که آن بهتر که مستانرا کند پیمانه دمسازی

توئی ای غم که شب تا روز ما را محرم رازی

چو آن مهوش نمی آرم پریروئی به زیبائی

چو آن لعبت نمی بینم گلندامی به طنازی