توئی ای غم که شب تا روز ما را محرم رازی

ز پیمان بگذر ای صوفی و درکش باده صافی

که آن بهتر که مستانرا کند پیمانه دمسازی

درین مدت که از یاران جدا گشتیم و غمخواران

چو آن مهوش نمی آرم پریروئی به زیبائی

چو آن لعبت نمی بینم گلندامی به طنازی

مرا تا جان بود در تن ز پایت برندارم سر