مرا تا جان بود در تن ز پایت برندارم سر

توئی ای غم که شب تا روز ما را محرم رازی

چو آن مهوش نمی آرم پریروئی به زیبائی

چو آن لعبت نمی بینم گلندامی به طنازی

گر از دستم بری بیرون و از پایم دراندازی

کسی کو را نظر باشد بروی چون تو منظوری

خیالست این که تا باشد کند ترک نظر بازی