تو خود با ما نپردازی و بی روی تو هر ساعت

خیالست این که تا باشد کند ترک نظر بازی

چرا از طره آموزی سیه کاری و طراری

چرا از غمزه گیری یاد خونخواری و غمازی

کند جانم ز دود دل هوای خانه پردازی

چو کشتی ضایعم مگذار و چون باد از سرم مگذر

که نگذارد شهیدان را میان خاک و خون غازی