سیلش از خون جگر بر کمر آید روزی

دود آهی که بر آید ز دل سوختگان

گرد آئینه روی تو در آید روزی

هر که او چون من دیوانه ز غم کوه گرفت

وانکه او سینه نسازد سپر ناوک عشق

تیر مژگان تواش بر جگر آید روزی

می رسانم بفلک ناله و می ترسم از آن