صید گیسوئی نگشتی زان سبب ایمن ز قیدی

مطرب بستانسرا شد طوطی از شیرین کلامی

پخته ئی کوتا بگوید واعظ افسرده دلرا

کی ندیده دود از آتش ترک گرمی کن که خامی

دانه خالی ندیدی لاجرم فارغ ز دامی

درس تقوی چند خوانی خاصه بر مستان عاشق

وز فضیلت چند گویی خاصه با رندان عامی