بر سر آتش و آبست ز بی آرامی

ما چنین سوخته باده و افسرده دلان

احتراز از می جوشیده کنند از خامی

تا دلم در گره زلف دلارام افتاد

عقل را بار نباشد به سراپرده عشق

زانکه ره در حرم خاص نیابد عامی

شیرگیران باردات همه در دام آیند