ندیدم کس بدین شیرین زبانی

ترا سرو روان گفتن روا نیست

که از سر تا قدم عین روانی

چو نام شکرت گفتم خرد گفت

خضر گر چشمه نوشت بدیدی

بشستی دست از آب زندگانی

بهر سو گو مرو چشم تو زانروی