نه محض جوهر روحی که روح جوهر جانی

چگونه سرو روان گویمت که عین روانی

کدام سرو که گویم براستی بتو ماند

که باغ سرو روانی و سرو باغ روانی

تو آن نئی که توانی که خستگان بلا را