کدام سرو که گویم براستی بتو ماند

چگونه سرو روان گویمت که عین روانی

نه محض جوهر روحی که روح جوهر جانی

که باغ سرو روانی و سرو باغ روانی

تو آن نئی که توانی که خستگان بلا را

بکام دل برسانی و جان بلب نرسانی