با پرتو جمال تو خورشید گو متاب

بر باد داده آب رخ من چو خاک کوی

از من مشوی دست که من بیتو شسته ام

هم رو به آب دیده و هم دست از آبروی

با قامت بلند تو شمشاد گو مروی

خوش بر کنار چشمه چشمم نشسته ئی

آری خوشست سروی سهی بر کنار جوی