کاید شبی که شمع شبستان من شوی

رنجم شفا بود چو تو باشی طبیب من

دردم دوا شود چو تو درمان من شوی

پروانه وار سوزم و سازم بدین امید

دور از تو گر چه ز آتش دل در جهنمم

دارم طمع که روضه رضوان من شوی

مرغ دلم تذرو گلستان عشق شد