و اندیشه ام نبود که طوفان من شوی

اکنون که خضر ظلمت زلف تو شد دلم

بگشای لب که چشمه حیوان من شوی

چشمم فتاد بر تو و آبم ز سر گذشت

چون شمع پیش روی تو میرم ز سوز دل

هر صبحدم که مهر درفشان من شوی

زلفت بخواب بینم و خواهم که هر شبی