ور تو قامت می نمائی سرو گو هرگز مروی

گر وطن بر چشمه آب روانت آرزوست

خوش برآ بر گوشه چشمم چو گل بر طرف جوی

گر تو برقع می گشائی ماه گو دیگر متاب

لاله را گر دل بجام ارغوانی می کشد

بلبلان را بین چو خواجو مست و لایعقل ببوی