گر تو برقع می گشائی ماه گو دیگر متاب

خاک کویت گشته ام اما کدامم آبروی

گر وطن بر چشمه آب روانت آرزوست

خوش برآ بر گوشه چشمم چو گل بر طرف جوی

ور تو قامت می نمائی سرو گو هرگز مروی

لاله را گر دل بجام ارغوانی می کشد

بلبلان را بین چو خواجو مست و لایعقل ببوی