خاک کویت گشته ام اما کدامم آبروی

خویشتن را از میانت باز نتوانم شناخت

زانکه فرقی نیست از موی میانت تا بموی

دل بدستت داده ام لیکن کدامم دستگاه

گر وطن بر چشمه آب روانت آرزوست

خوش برآ بر گوشه چشمم چو گل بر طرف جوی

گر تو برقع می گشائی ماه گو دیگر متاب