گردد چو سر زلفت سرگشته و سودائی

چون سرو سهی می کرد از قد تو آزادی

می داد بصد دستش بالای تو بالائی

آنرا که بود در سر سودای سر زلفت

گفتم که بدانائی از قید تو بگریزم

لیکن بشد از دستم سرشته دانائی

زان مردمک چشمم بی اشک نیارامد