گفتم که بدانائی از قید تو بگریزم

می داد بصد دستش بالای تو بالائی

آنرا که بود در سر سودای سر زلفت

گردد چو سر زلفت سرگشته و سودائی

لیکن بشد از دستم سرشته دانائی

زان مردمک چشمم بی اشک نیارامد

کارام نمی باشد در مردم دریائی