مشک تاتار چرا بر گل سوری سائی

ای سر زلف ترا پیشه سمن فرسائی

وی لب لعل ترای عادت روح افزائی

رقم از غالیه بر صفحه دیباچه زنی

لعل در پوش گهر پاش ترا لولوی تر

چه کند کز بن دندان نکند لالائی

روی خوب تو جهانیست پر از لطف و جمال