که چو رفتی نتوانی که دگر باز آئی

گر نپرسی خبر از حال دلم معذوری

که سخن را نبود در دهنت گنجائی

تو مرا عمر عزیزی و یقین می دانم

لب شیرین تو خواجو چو بدندان بگرفت

از جهان شور برآورد بشکر خائی