مدتی گوشه گرفتم ز خدنگ اندازان

گر چه در چشم تو ممکن نبود آهوئی

دل بزلفت من دیوانه چرا می دادم

هیچ عاقل ندهد دل بچنان هندوئی

عاقبت گشت دلم صید کمان ابروئی

عین سحرست که پیوسته پریرویانرا

طاق محراب بود خوابگه جادوئی