عین سحرست که پیوسته پریرویانرا

هیچ عاقل ندهد دل بچنان هندوئی

مدتی گوشه گرفتم ز خدنگ اندازان

عاقبت گشت دلم صید کمان ابروئی

طاق محراب بود خوابگه جادوئی

دل شوریده که گم کردن و دادم بر باد

می برم در خم آن طره مشکین بوئی